SARDUNYALARIN KIŞI

ŞENAY EROĞLU AKSOY* Gittikçe azalan umut gibi uzaklaşıp görünmez oluyor. Tutmak için uzansam o rutubetli dehlizde buluyorum kendimi. Karanlık. Pütürlü yüzeye sırtımı sürerek ellerim duvarda yol alıyorum. Teslim alınmış gibi. Başımı kaldırsam gökyüzü yok. Farelerin cirit attığı ıslak bir yer burası. Gece olduğunda tükürüklerini anestezik gibi kullanarak bizi uyuşturup organlarımızı kemirirlermiş. Bu yüzden mi bilmem […]